Opozicioni lideri u Montenegru Medojević, Mandić, Milić i još po neki popušili su lulu mira ovih dana! Jeste da su ga odavno popušili, ali i mi smo sa njima. Tom prilikom potpisali su i platformu da se više neće međusobno napadati, kao i da niko od njih više neće sarađivati sa režimom! Ako me sjećanje dobro drži, ovo je 103. put da puše, nakon što su 102 puta iskopavali ratne sjekire jedni na druge! Tako da je na pomolu velika koalicija - SVE ZA LJUBAV! Jedna takva manja koalicija „Sve za ljubav“ uspješno funkcioniše u Kolašinu između režimskog DPS i jednog odmetnutog dijela opozicionog SNP! To je dovelo do neslućenog prosperiteta u Kolašinu koji se osjeća čak do Trebaljeva, a što je jedno tri-četiri kilometra od centra grada. Sjemenski krompir u Trebaljevu rodio je odlično ove godine. Da li se to sjeme uspješno primilo i u ostalim oblastima Montenegra, uskoro ćemo saznati, mada me ova popušena lula mira ozbiljno zabrinula!

Zadnji put kad su popušili, bilo je to prošlog ljeta zbog Ustava. I tada su svi potpisali platformu da se neće međusobno napadati, kao i da niko neće sarađivati sa režimom, tj. da neće dati većinu režimu da usvoji Ustav po svom meraku! I partijski vračevi su poslali dimne signale narodu da je sklopljena velika antirežimska koalicija i da se režimu crno piše. A onda se jedno veče ovaj Medojević iskrao iz platforme i našao se na kanabeu kod Sveta Marovića. I, Ustav je bio spreman.

Ovo opoziciono „udruživanje“ ovdje praktično traje otkako je i uveden višepartijski sistem. Međutim, uvijek bi neko u poslednji čas iskočio ko osigurač i izdao. Prvi je iskočio osnivač Narodne stranke i „obnovitelj“ Dubrovačke Republike Novak Kilibarda još davne 1996. godine i podržao režim. Onda je 2001. godine Slavko Perović iz Liberalnog saveza podržao Milovu i Svetovu manjinsku vladu nakon izbornog poraza režimlija i natovario nam ovu bijedu na vrat do dana današnjega. Sledeće 2002. godine Peđa Bulatović iz SNP opstruirao nam je predsjedničke izbore i za predsjednika Montenegra dobili smo anemičnog Filipa Vujanovića. A onda 2003. godine, nakon „šavciger puča“ u Srpskoj narodnoj stranci, na političku scenu stupaju neki Mandić i Danilović pošto su prethodno „šavcigerima“ izboli svog političkog oca doktora Boža Bojovića i oteli mu stranku, iako je tada prioritet bio popis stanovništva, a ne otimanje partija. Već sledeće 2004. godine ovi, Mandić i Danilović, razbijaju velike opozicione i narodne demonstracije protiv režima nakon ubistva urednika Duška Jovanovića. Takođe, te iste godine neki Miko Živković razvaljuje Liberalni savez. Početkom 2005. godine neki Žižić razbija nam „Pokret za zajedničku državu“ praktično prije nego smo ga i osnovali. Naredne 2006. godine ovi Mandić i Danilović razbijaju nam referendumski blok. Prošle 2007.godine ovaj Medojević donosi nam zajedno sa režimom antisrpski ustav, a ove 2008. godine ovi Medojević i Mandić opstruišu nam predsjedničke izbore i ponovo pobjeđuje, ni kriv ni dužan, onaj anemični Vujanović. E, da vidite kako nam ga je sa njima svih ovih godina.

Sad se ponovo udružuju! Ko će sad iskočiti i spasti režim? Konkurencija je velika, a vjerovatnoća ogromna. Kvote su vam sledeće: Medojević i PzP 99,9%; Mandić i SNS 99,9%; Miko Živković i Liberalna partija 99,9%; Peco Popović i NS 99,9%; Milić i SNP 99,8%; Mehmed Bardhi i albanska partija 50%; Duško Sekulić i radikali 49,9%.

Sad se vi, normalno, pitate, zar nije logično da se svi oni udruže i poslije 18 godina skinu ovaj režim sa grbače? Nije! Zaboravljate da je ovo Montenegro. Zaboravljate da su vam to uglavnom sve političari sa karakterom morskog krastavca!

U međuvremenu je prostrujala vijest da je uhapšena desetočlana grupa koja se navodno pripremala da likvidira ovog Medojevića! Mislim da je to opet neka patka i podizanje posrnulog rejtinga ovog Medojevića! Medojević je zaštićen ko bijeli međed. Dok je ovih Medojevića i Mandića, Milo je bezbrižan, a režim stabilan. A i nikad niko od opozicionih političara nije stradao u Montenegru. A i zašto bi, kad su odlični. Fino se nose, još ljepše se bogate, a redovno gube sve izbore. U Montenegru stradaju samo urednici, novinari i intelektualci. Međumafijaški obračuni režimlija nisu dio ove priče.