ČAČAK - Povodom osamdesete godišnjice od smrti vojvode Stepe Stepanovića pored njegove večne kuće na Gradskom groblju u Čačku održan je parastos, a na spomenik u centru grada vence i cveće položili su predstavnici Vojske Republike Srbije, Ministarstva za rad i socijalnu politiku, Moravičkog okruga, grada Čačka i udruženja koja neguju tradiciju oslobodilačkih ratova Srbije.
Vojvoda Stepa je jedini iz reda velikana među vojskovođama oslobodilačkih ratova Srbije u prvoj polovini 20. veka koji je izabrao da svoje poslednje godine proživi van Beograda. Istoričar Radivoje Bojović beleži da je vojvoda Stepa svoje poslednje godine posvetio porodici, satima sedeo pod hladom u svojoj stolici sa Solunskog fronta i šetao pored Morave. Umro je 27. aprila 1929, a dva dana kasnije, osim porodice, na večni počinak ispratio ga je njegov vrhovni komandant kralj Aleksandar I Karađorđević, članovi kraljevske vlade, oficirski kor i nekoliko hiljada građana.

Rođen je 1856. godine u Kumodražu i sa osamnaest godina se opredelio za oficirski poziv. Već 1876. godine se kao pitomac kali u ratovima za oslobođenje i nezavisnost. U ratu sa Bugarskom 1885-1886. odlikovan je medaljom za vojničke vrline. Posle Majskog prevrata primio je dužnost načelnika Opštevojnog odeljenja Ministarstva vojnog, a 1911. na čelu Ministarstva vodi pripreme za oslobodilački rat sa Turskom. U Prvom balkanskom ratu pod njegovom komandom Druga armija je zauzela Carev vrh, Krivu Palanku i Kratovo i doprinela opštem porazu turske vojske u dolini Vardara. U Cerskoj bici, avgusta 1914, njegova Druga armija je razbila dva korpusa austrougarske vojske, a u Kolubarskoj bici onemogućila neprijatelju da opkoli srpske položaje kod Lazarevca. Tokom povlačenja srpske vojske preko Kosova, vojvoda Stepa predsedava sednicama komandanata armija u Peći, a na jednoj od njih je doneta odluka da se srpska vojska povuče u Jadransko primorje.

Pobedom Druge armije pod njegovom komandom na Dobrom polju otpočelo je slamanje centralnih sila. Za zasluge u proboju Solunskog fronta odlikovan je ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima Prvog reda. Iz aktivne službe se povukao 1919. godine, predao je komandu i otputovao za Čačak.